لمس: بافت را از نظر صافی و یکنواختی ذرات بررسی کنید. بازرسی بصری به تنهایی نمی تواند کیفیت لوله را تعیین کند. یک بافت خشن ممکن است نشان دهنده وجود ناخالصی باشد.
سوزاندن: برای آزمایش کیفیت شعله را شعله ور کنید. لوله های فایبرگلاس مخلوط با پلاستیک های بازیافتی و سایر ناخالصی ها دود سیاه منتشر می کنند و بوی تند خواهند داشت. مواد خوب پس از سوختن دود یا بوی سیاه تولید نمی کنند و مایع مذاب تمیز باقی می ماند.
بو: بررسی بو. لوله های خوب بدون بو هستند، در حالی که لوله های پایین بوی عجیبی دارند که احتمالاً به دلیل افزودن پلی اتیلن (PE) به جای پلی پروپیلن است.
Smash: لوله های فایبرگلاس خوب انعطاف پذیری خوبی دارند. لوله هایی که به راحتی می شکنند نشان دهنده وجود پرکننده کربنات کلسیم بیش از حد است که کیفیت خوبی ندارد. لوله هایی که شکسته نمی شوند لزوماً خوب نیستند. کلید در مواد خام و فناوری پردازش نهفته است.
فشار: لوله های فایبرگلاس سختی قابل توجهی دارند. لوله هایی که به راحتی با فشردن می توانند تغییر شکل دهند، قطعا لوله های PPR نیستند.